Profile News Gallery Audio Discography Video Contact Us

Django Reinhardt

DJANGO REINHARDT (1910-1953)

O Django Reinhardt γεννήθηκε στις 23/1/1910 σε μια στάση του δρόμου του περιπλανώμενου θιάσου του πατέρα του Jean-Eugene Weiss και της μητέρας του Laurence “Negros” Reinhardt σε κάποιο χωριό του Βελγίου.

Η μουσική υπήρχε από πάντα στη ζωή του μέσα στο χώρο του “μπουλουκιού” των γονιών του κι ο ίδιος από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε να παίζει μπάντζο (βασιλιά των οργάνων για εκείνη την εποχή) αλλά και βιολί.

Το 1928 κι ενώ ήδη η φήμη του σαν βιρτουόζου μουσικού είχε ξεπεράσει τα σύνορα του καταυλισμού που κατοικούσε, ξέσπασε φωτιά στο τροχόσπιτο του αφήνοντας τον με βαριά εγκαύματα στο αριστερό πόδι και χέρι. Γλίτωσε τον ακρωτηριασμό, που πρότειναν οι γιατροί, με τη βοήθεια των δικών του που  τον φυγάδεψαν σε κλινική. Έμεινε εκεί για ενάμιση χρόνο κι συγγενείς του για να ελαφρύνουν την ανησυχία του για το τραυματισμένο του χέρι του χάρισαν μια κιθάρα. Τόσο μεγάλη ήταν η αφοσίωσή του στη μουσική αλλά και το νέο του όργανο, ώστε βγαίνοντας από την κλινική, ενάντια σ’ όλες τις αντίθετες προβλέψεις, είχε κατορθώσει να ξεπεράσει την αναπηρία του εφευρίσκοντας ένα νέο τρόπο παιξίματος, εντελώς προσωπικό και προσαρμοσμένο στις ανάγκες του.

Από το 1932 και μετά  ο Django σιγά σιγά έρχεται σε επαφή με τη τζαζ, από τους πρώτους δίσκους γραμμοφώνου που άρχισαν να φτάνουν στο Παρίσι κι αυτό το νέο είδος ήταν το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούσε να αισθάνεται ο εαυτός του. Η μαγευτική δεξιοτεχνική του ικανότητα, εμφανής από πολύ νωρίς κι η αναμφισβήτητη ιδιοφυία του, ήταν αδύνατο να χωρέσει στα περιορισμένα δεδομένα ενός καλού μουσικού που απλά εκτελεί- έστω και εμπνευσμένα-συνθέσεις της εποχής. Η τζαζ με την ελευθερία αλλά και τον καινούργιο αέρα της δεν μπορούσε να αφήσει τον Django αδιάφορο.

Το ’34 μετά από την γνωριμία του με τον βιολιστή Stephane Grappelli δημιουργήθηκε το Quintette du Hot Club de France, όπου μέσα σε πολύ μικρό διάστημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία και αναγνωρίστηκε από τους ευρωπαίους αλλά και τους αμερικανούς τζαζίστες.To κουιντέτο ηχογραφούσε τον ένα δίσκο μετά τον άλλο κι οι δίσκοι εξαντλούνταν σχεδόν αμέσως. Οι συναυλίες τους ήταν αποθεωτικές κι η φήμη κι η δημοτικότητα τους ήταν ένα γεγονός που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει.

Το ’37 στο Παρίσι, με αφορμή μια Διεθνή Έκθεση, συγκεντρώθηκαν  μουσικοί και σχήματα κι από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού κι όλοι ήθελαν να δουν τον Django να παίζει αλλά και να παίξουν μαζί του.

Με το ξέσπασμα του Πολέμου ο Django επέστρεψε βιαστικά στο Παρίσι, από περιοδεία στη Βρετανία. Όλα τα χρόνια της Κατοχής απέκτησε μεγάλη φήμη  με το νέο κουιντέτο του με κλαρινέτο στη θέση του βιολιού και κατάφερνε να παίζει παρά τις δυσκολίες των καιρών: να παίζεις τζαζ (ένα είδος σχεδόν απαγορευμένο από τους κατακτητές) όντας τσιγγάνος!

Μετά τον πόλεμο, το παλιό έγχορδο κουιντέτο επανεννώθηκε στο Παρίσι για νέες ηχογραφήσεις και συναυλίες.

Το ΄47 ο Django κατάφερενα πραγματοποιήσει το όνειρο του για μια περιοδεία στην Αμερική με τη Big band του ινδάλματος του Duke Ellington.Ο ιδιότροπος όμως χαρακτήρας του κι ανικανότητα του να ακολουθήσει συγκεκριμένα προγράμματα, σε συνεργασία με την υποδειγματική του ασυνέπεια, τον ανάγκασαν να επιστρέψει στο Παρίσι σχεδόν απογοητευμένος λέγοντας πως “οι κιθάρες στην Αμερική ηχούν σαν τηγάνια που τηγανίζουν λουκάνικα” (είχε αφήσει την αγαπημένη του Selmer-Maccaferri στη Γαλλία φεύγοντας!). Την ίδια εποχή, όμως βρέθηκε στη σκηνή του Παρισιού με τον πατέρα του bebop Dizzy Gillespie.

To ’48 εμφανίστηκε με το κουιντέτο στο Τζαζ Φεστιβάλ της Νίκαιας. Τα πράγματα, όμως έδειχναν ήδη την στροφή τους. Το swing δεν ήταν πλέον στις δόξες του κι ο Django δύσκολος και ιδιότροπος σαν χαρακτήρας στράφηκε προς τη ζωγραφική, σχεδόν αρνούμενος να παίξει.

Πέθανε στις 18 Μαίου του ’53.Παρά τον πρόωρο θάνατό του, άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο και ποσοτικά αλλά και ανεκτίμητης ποιότητας και αξίας. Πνεύμα ιδιαίτερα πρωτοπόρο, αδέσμευτο και διορατικό, μουσικός με ευδιάκριτη προσωπικότητα που μπορούσε να στιγματίζει ανεξίτηλα κάθε δουλειά στην οποία είχε βάλει το χέρι του. Δημιούργησε το πρώτο ουσιαστικά σχήμα έγχορδης τζαζ, μετά την αρχική προσπάθεια των Ε.Lang-J.Venuti, τη στιγμή που όλος ο κόσμος της εποχής (αλλά ακόμη και σήμερα!) ήξερε ότι η τζαζ ήταν “τύμπανα και τρομπέτες”. O ίδιος ο Grappelli αναφέρει ότι παρόλη την αγάπη του για την τζαζ είχε πολύ μεγάλους ενδοιασμούς να αφιερωθεί σε ένα τόσο μοντέρνο είδος, με ένα όργανο τόσο βαθιά συνυφασμένο με την κλασική μουσική όπως το βιολί. «Μονάχα η ιδιοφυία του Django στάθηκε ικανή να με πείσει!»

Άφησε πίσω του ένα νέο ολόφρεσκο και ευφάνταστο τρόπο παιξίματος για τη τζαζ κιθάρα, που ως σήμερα οι κιθαριστές ανά τον κόσμο μελετούν και αναπαράγουν, χωρίς εύκολα να μπορούν να φτάσουν τη δυναμική, τη φαντασία και τη δεξιοτεχνία του, κι αλλοίμονο όλα αυτά με δυο μονάχα δάχτυλα!

Θεωρείται ο μόνος, ή τουλάχιστον ένας από τους λίγους ευρωπαίους μουσικούς μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, που κατάφερε να επηρεάσει αναμφίβολα του ομότεχνους του στην άλλη όχθη. Ακούγοντας τους δίσκους του, εύκολα ακόμη κι ένας απαίδευτος ακροατής, μπορεί να αναγνωρίσει την απίστευτη ομορφιά που λάμπει παντού, την ασυγκράτητη ελευθερία στον αυτοσχεδιασμό, την αριστουργηματική ικανότητα σύνθεσης αλλά και προσαρμογής ακόμη και όχι τόσο επιφανών συνθέσεων στα πλαίσια του κουιντέτου μετατρέποντας τα σε έργα εμπνευσμένα.

Η μουσική του γεμάτη φρεσκάδα και ζωντάνια γεννά πάντα την αίσθηση της απόλυτης χαράς της δημιουργίας, μια μοναδική σχεδόν ηδονική σχέση, ολοκληρωμένη μέσα σε ένα ξεκάθαρα προσωπικό, ξεχωριστό ήχο, ευδιάκριτα δικό του, δημιούργημα του και σήμα κατατεθέν του.

Leave A Comment

Posting your comment...

http://diminuita.com/wp-content/themes/selecta