Profile News Gallery Audio Discography Video Contact Us

Stephane Grappelli

STEPHANE GRAPPELLI (1908-1997)

Ο S.Grappelli θα μπορούσε να θεωρηθεί ένας από τους πρώτους βιολιστές που κέρδισαν μια θέση στο πάνθεο των μουσικών της τζαζ.

Γεννημένος το 1908 στο Παρίσι (από πατέρα Ιταλό στην καταγωγή) μεγάλωσε ουσιαστικά σε ορφανοτροφείο και άρχισε να ασχολείται με τη μουσική σε πολύ μικρή ηλικία παίζοντας πιάνο, σαξόφωνο και φυσικά βιολί. Η μοναδική μουσική του εκπαίδευση ήλθε τα χρόνια που μαθήτευσε στο Conservatoire Superieur de Musique de Paris (1920-23).

Έπειτα απ’ αυτό προτίμησε το “σχολείο του δρόμου”, παίζοντας στα στενάκια του Παρισιού και ειδικά της  Μονμάρτης. Οι πρώτες επαγγελματικές του εμφανίσεις ήταν σαν πιανίστας κυρίως, σε ταινίες βωβού κινηματογράφου, καθώς και σε παρισινά café και εστιατόρια

Με τον Django γνωρίστηκαν γύρω στο ’31-αν και είχαν συναντηθεί και νωρίτερα σαν πλανόδιοι μουσικοί-με πρωτοβουλία του Django που έψαχνε για βιολί για το νέο σχήμα που είχε στο μυαλό του. Η επαφή του Grappelli με τη τζαζ είχε συμβεί αρκετά νωρίτερα κι ήταν ολοφάνερη η τάση του προς αυτήν. Ο ίδιος ευτυχώς έζησε πολλά χρόνια (πέθανε το 1997 σε ηλικία 89 ετών)και υπήρξε η ουσιαστική πηγή πληροφοριών και για τη ζωή του Django αλλά και για τη δημιουργία του Quintette Hot Club de France και την πορεία του. Αναφέρει πως πριν την δημιουργία του κουιντέτου όλοι σχεδόν οι μουσικοί που το αποτέλεσαν, έπαιζαν στο εστιατόριο ενός μεγάλου ξενοδοχείου του Παρισιού Claridge, χώρου όμως που δεν ήταν καθόλου δεκτικός στις ξέφρενες, για την εποχή, καινοτομίες της τζαζ . Οι μουσικοί “ξέδιναν” ουσιαστικά στα διαλείμματα τους. Σ’ ένα τέτοιο διάλειμμα αυτοσχεδιάσαν για πρώτη φορά οι Django-Grappelli, και σύμφωνα με τα λεγόμενα του “o ήχος που δημιουργούσαμε μας μάγεψε τόσο, ώστε από αυτή την πρώτη φορά που ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί, δεν σταματήσαμε ποτέ…”

Ο Grappelli με το Quintette ηχογράφησε τα χρόνια  από το ’34-’39.Το ξέσπασμα  του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τον βρήκε στη Βρετανία, όπου παρέμεινε καθόλη τη διάρκεια του πολέμου και συνέχισε τις παραστάσεις και τις ηχογραφήσεις. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στο Παρίσι, που το κουιντέτο επανεννώθηκε για ηχογραφήσεις και συναυλίες.

Μετά το θάνατο του Django για τις δεκαετίες ’50 και ΄60 έμεινε στην αφάνεια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως σταμάτησε να παίζει. Μόνο μετά το ’69, άρχισε να τονώνεται ξανά η αναγνώριση του από τους ανθρώπους της τζαζ και να πραγματοποιούνται νέες ηχογραφήσεις και συνεργασίες. Μέχρι το τέλος της ζωής του συνεργάστηκε με πολλούς επιφανείς της τζαζ, μέσα στο εύρος τουλάχιστον έξι δεκαετιών. (Υ.Μenuhin, Joe Venuti, Jean-Luc Ponty, S.Smith, S.Asmussen, D. Ellington, B.Coleman, G.Burton, O.Peterson, J.Pass, M.Legrand, H.Jones κ.άλ.)

Μουσικός με εξαιρετική φινέτσα και δεξιοτεχνία, με πηγαίο, αγνό και καθάριο, φυσικό ήχο και με το άρωμα όλων των διαφορετικών επιρροών που συνάντησε στη μακρόχρονη καριέρα του. Με μεγάλη προσαρμοστικότητα στα διαφορετικά στυλ, αλλά και με ξεκάθαρη αφοσίωση στη τζαζ. Με διάθεση πάντα επικοινωνιακή και με μια αστείρευτη φαντασία, ισάξια της σεμνότητας που είναι ευδιάκριτη σ’ όλη τη ζωή του. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι ακόμη κι η αναμφίβολη ιδιοφυία του Django μπορεί να μην είχε γνωρίσει τέτοια αναγνώριση, αν δεν στεκόταν ο Grappelli δίπλα του. Κι είναι πολύ πιθανό να έχουν δίκιο.

 

Leave A Comment

Posting your comment...

http://diminuita.com/wp-content/themes/selecta