Profile News Gallery Audio Discography Video Contact Us

swing

Στις αρχές του ’30 ο Louis Armstrong καλεσμένος στη ραδιοφωνική εκπομπή του Bing Crosby έδωσε τον δικό του προσδιορισμό για το swing. «Χα! ρωτάτε τι είναι το swing.Πρώτα λέγαμε ragtime, έπειτα blues, έπειτα jazz και τώρα λέμε swing.Χα, χα!Εσείς οι λευκοί, πως σας αρέσει να μπερδεύετε τα πράγματα!Χα, χα swing!»

Κατά τη διάρκεια του 1920 και των αρχών του ’30 η χορευτική τζαζ ήταν πλέον αρκετά δημοφιλής. Αυτό ήταν το πλαίσιο γέννησης του swing. Oρχήστρες εγχόρδων, που βάδιζαν πάνω σε οικείες μελωδίες, που τραγουδούσαν ενίοτε ψηλές, «γλυκερές» φωνές σε ρυθμικό σχήμα μετρημένο στα δύο. Αυτή ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα των ορχηστρών της Ν.Ορλεάνης μέχρι το τέλος του ’20. Με την ανατολή όμως της νέας δεκαετίας, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Οι ορχήστρες άρχισαν να μεγαλώνουν, ο ρυθμός έγινε τετράσημος, οι σολίστες απελευθερώθηκαν από τη βασική μελωδία (η οποία υπήρχε απλά σαν εναρκτήριο λάκτισμα του αυτοσχεδιασμού) και αυτοσχεδίαζαν. Το κυριότερο όμως ήταν, ότι παραγκωνίστηκαν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου τα έγχορδα και έδωσαν πανηγυρικά τη θέση τους στα πνευστά, που κρίθηκαν περισσότερο ταιριαστά με το νέο, ζωηρό και τολμηρό ρεύμα της τζαζ που ονομάστηκε swing, (swing=κούνια). Το κούνημα ,δηλαδή, του ρυθμού που έδινε την αίσθηση, ότι η μουσική ήταν στον αέρα, έτοιμη να πετάξει, παρασύροντας μαζί της τα πόδια των ακροατών, που αδυνατούσαν να αντισταθούν.

Οι περισσότερες ορχήστρες υιοθέτησαν τη νέα φόρμα παιξίματος στις αρχές του ’30.Παρόλες τις προκαταλήψεις, που εμφανίζονται πάντα απέναντι σε καθετί νέο (κυρίως απ’ τους λευκούς ακροατές και χορευτές στην προκειμένη περίπτωση), το swing κατάφερε να εδραιωθεί βοηθούμενο απ’ τη μεγάλη θέρμη των μαύρων μουσικών και χορευτών , καθώς κι από την αναμφίβολη υποστήριξη του ραδιοφώνου της εποχής.

Οι προυπάρχουσες φόρμες διατηρούσαν ακόμη μια δημοτικότητα . Τον Αυγουτο όμως του ’35 το σκηνικό άλλαξε και ο δρόμος για το swing άνοιξε οριστικά. Άλλαξε  με τον Benny Goodman και την εντυπωσιακή ορχήστρα του σε μια μοναδική παράσταση  στο Palomar Ballroom στο Los Angeles της Καλιφόρνια. Στην παράσταση αυτή, ακόμη κι οι δύσπιστοι λευκοί ακροατές,  αποθέωσαν τον Goodman, και αισθάνθηκαν πραγματικά αδύναμοι να αντισταθούν στον χείμαρο του swing, που τους κατέπληξε. Όλες οι υπάρχουσες ορχήστρες άρχισαν να ανασυγκροτούνται για να πλησιάσουν το νέο ήχο. Οι μαέστροι(bandleaders),  έγραφαν πια ,τις μέχρι  τότε αυτοσχέδιες ενορχηστρώσεις, μιας και ήταν σχεδόν αδύνατο να οργανωθούν διαφορετικά 12 καμιά φορά και 16 μέλη, που είχαν μέρη να αυτοσχεδιάσουν αλλά και ομαδικά θέματα να παίξουν. Ένας νέος τους στόχος ήταν να φτάσουν την αίγλη και τον ήχο των μεγάλων ευρωπαϊκών ορχηστρών κλασικής μουσικής. Τα κομμάτια πλέον  (τις περισσότερες φορές διασκευές συνθέσεων των προηγούμενων χρόνων) στήθηκαν διαφορετικά. Πρώτα ερχόταν η παρουσίαση της κεντρικής μελωδίας, που ήταν ενορχηστρωμένη για όλη τη γκάμα των οργάνων που είχαν στη διάθεσή τους. Έπειτα ένας ένας οι σολίστες έβγαιναν μπροστά και αυτοσχεδίαζαν με την υπόλοιπη ορχήστρα να τους στηρίζει ρυθμικά. Οι αυτοσχεδιασμοί ήταν ιδιαίτερα τολμηροί και εκκεντρικοί σε σχέση με τις προηγούμενες πιο συμβατικές φόρμες. Κάποιες φορές μάλιστα αυτοσχεδίαζαν δύο  ή και περισσότεροι σολίστες ταυτόχρονα.

Το swing, με μια τέτοια γενικά μορφή, έγινε η πλέον δημοφιλής μουσική φόρμα της τζαζ για ολόκληρη την επόμενη δεκαετία, περίπου ως το ’45.

Με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε σιγά σιγά η παρακμή. Οι μεγάλες ορχήστρες συρρικνώθηκαν σε 3-5 μέλη μιας κι οι περισσότεροι πολεμούσαν κάπου μακριά απ’ τον τόπο τους, τα οικονομικά ήταν για όλους δύσκολα και μια μεγάλη απεργία του συνδικάτου των μουσικών (που κράτησε σχεδόν δυο χρόνια)  σταμάτησε κάθε δισκογραφική δραστηριότητα. Η εποχή του swing είχε τελειώσει. Είχε έρθει η ώρα να δoθεί χώρος για το νέο ρεύμα της τζαζ, που ερχόταν καλπάζοντας. Το  bebop.

Leave A Comment

Posting your comment...

http://diminuita.com/wp-content/themes/selecta